Calor.

Quixera ter tempo pra explicar moitas cousas. Pra facer ver que hai cousas que non teñen importancia. E outras que si. Pra pedirche que confíes en quen che tende unha man. Ou que confíes, sen máis. En ti mesmo, sobre todo, anque equivocarás. Unha e outra vez. Pra advertirche que os desenganos doen, pero son parte da vida. Que hai xente que está de paso, e hai xente que ten que quedar. Que ás veces un sorriso ou un xesto fan moito máis que mil conversas na túa cabeza. Que vivir é superar un obstáculo tras outro tentando sorrir de cando en vez polo camiño. Que as cousas pequenas son as que fan a diferencia, e que hai outras que teñen que pasar, e terás que facer por soportalas. Que se cadra o mundo non se fixo á túa medida, e que con ese puto orgullo non chegarás a ningún lado. Que xa está ben de tanta gilipollez, que o teu é solucionar problemas, pero non precisamente os propios, e que ás veces non che quedará outra que buscar axuda. E querer. Querer porque, filliño, co desastre que es, as pintas que me levas e os anos que tes, se alguén ten o denodo de achegarse a ti, esa persoa, ademáis de unha aperta, merece ser querida.
Quixera poder contarche todo iso, pero debería aprendelo eu primeiro.

E ademáis fai moita calor.

Correr.

Corres.
Esos momentos nos que non sabes moi ben pra onde vas, ou cal é o camiño, pero ti corres.
Chegas a cada encrucillada apurado, agardando atopar ao demo e que che ofreza un pacto interesante, un obxetivo, un fin; e como non está, corres ata o seguinte cruce de camiños.
Corres, e sen saber dende cando, nin por que. Corres porque toca correr, porque camiñar non funcionou, e se queres avanzar, hai que facelo ao grande.
Cando paras a coller aire, alcánzante as voces da túa cabeza, preguntando se este é o camiño correcto ou se queda moito pra chegar, e corres.

Corres.

E só esperas que alguén che siga o ritmo.

Compostela.

Esta cidade de pedra ten algo que che atrapa. Queda cun anaco de ti como tributo ao tempo que che regala entre as súas rúas. E se tentas fuxir dela, te mata. Estás morto e non o sabes. Vives unha vida baleira, unha vida normal, mentres xuras e perxuras que estás ben, que Santiago mola pra saír de festa e que volverás cando che apeteza.
Pero non é certo. Voltarás se ela quere. E mentres, pasará factura. Cando creas ser feliz, aparecerá da nada, como unha frecha, e te atravesará de lado a lado. Unha lembranza, unha sensación, un instante. Pra recordarche que ti xa non es dono de ti. Que pertences á cidade. Que desfrutar dela ten un prezo, e que a pedra está demasiado viva.
Porque Compostela ten os teus soños, as esperanzas e as alegrías de outros tempos. Porque sempre se reinventa, e sempre te sorprende. Porque se sabes querela, saberá recompensarche.

Non era un adeus. Sabíao ben. E voltei.

Interesante.

Hai unha maldición china que di que ogallá teñas unha vida interesante.

Coas súas historias, as traxedias, os problemas e as aventuras. Esas cousas que están ben cando lle pasa aos outros. Os obstáculos que superar, as complicacións a última hora, a xente pedindo axuda.
Non saber que pasará ao día seguinte, e que nin sequera importe. Crer.
Loitar cun mesmo, coa túa cabeza, co teu instinto. Rodearte de xente interesante que che quere o suficiente como pra darche o seu apoio.
Sufrir cando hai que sufrir, pra sorrir cando toque sorrir.

Eu quero esa vida. E non penso renunciar a ela.

Impasse.

Se coñecedes algún curso pra aprender a xestionar as tempadas de impasse, avisádeme. Estou realmente interesado en saber coma se manexa iso de non saber por onde tirar ata que se sabe por onde tirar i entón se tira.

Anque sexa ao lixo.

Gracias.

Vintesete.

Esta vez son vintesete. Bonito número, anque levo un ano a gastalo.
E, polo que vin, non aporta nada novo. Os anos son cifras, e nada máis. Non son máis listo, nin máis guapo, nin máis nada que cando comecei este espacio.
O que si teño son máis cicatrices. Máis erros. Anécdotas. Aventuras. Viaxes.
Supoño que a iso se refiren con aquilo da experiencia; pero non vos equivoquedes, errarei de novo.
E ás veces, adrede.

Ámbar

Hai momentos en verde. Momentos en vermello. Momentos en ámbar. Momentos de parpadeo intermitente. De espera e incertidume. De "e agora que". Hai moitos momentos que non podes chegar a comprender. Momentos que non suceden, pero que non por iso deixan de ser momentos. Non deixan de ser. Non deixan de estar ahí. Non nos pasan pero vivímolos.
Son esos momentos nos que tanto nos custa arrancar.

Esperar.

Sentir que os días veñen e van. Que 140 caracteres son demasiados pra describir o paso das horas. Soidade. Tedio. Os días pasan demasiado despacio, as horas demasiado rápido. É difícil vivir así, rodeado de malas novas, de peores augurios.
A cámara sigue ao meu carón, anque ás veces semella cansa. Se cadra son eu. O bo de estar onde non queres, é facer o que queres. O malo, esa sensación constante de ser xulgado. De ser o santo, sen importar o que fagan os demáis. De facelo todo ben, anque dirán que o fas mal. Un reto.
É curioso descubrir que o auga non xira ao sentido contrario. Aquilo que cremos normal non o é. Ou si, pero non como esperamos.
Esa é outra, as cousas, esas nunca son como esperamos.
Asi que, de momento, decidín deixar de esperar.

Unha persoa baixo miña cama

Existe unha persoa baixo miña cama. É igual ca min, pero diferente. Ten o mesmo tamaño, o mesmo grosor. A súa voz é lixeiramente máis grave e, segundo entendín, é máis intelixente. Ao contrario do que me sucede a min, esa persoa que hai baixo a miña cama non ten medo a morrer. Parécelle de mal gusto, nada máis. Gústame esa persoa.
Coido que vouna convidar a cear.

Vintetres

Hoxe cumplín 23 anos. Sempre dixen que gustaba de cumprir anos, que era sinal de experiencia, un bo sinal. Ata este ano, No que me decatei de que a experiencia vale máis ben pouco e que pasamonos a vida improvisando ante novas situacións que nunca sabemos moi ben como afrontar. E que, a trompicóns, torpemente, afrontamos.

Cumprir anos é iso. Cumprir anos. Decatarte das tuas equivocacións do pasado e prometerte que non o repetirás. Que a partir de hoxe, portaraste ben. Niso seméllase un pouco ao un de xaneiro. Pasas o día entre chamadas e felicitacións e o rematas non sen certa morriña, pensando que o tempo pasa e que aquilas cousas que dixeche que ías facer, siguen ahí, collendo po no caixón das intencións.
Parece tarde pra case todo…

Abandoados ao azar

Hoxe atopei un libro metido nun prástico. Estaba sobre un banco, enchoupándose. O prástico, que non o libro. Mirei ao meu redor e non había ninguén. Semellaba ter sido abandoado intencionadamente pra que alguén o collera. Alguén que non crera moito nin no azar, nin na sorte, nin nas casualidades. Pra que lle estivese ben empregado. Pra darlle unha lección.
Ben, pois ese alguén fun eu.

A xente fala soa

Anotacións pra unha vida posterior: lembra que a xente fala soa. A xente en xeral. Non hai por que avegoñarse por iso. Falar non é nin debería ser un acto exclusivamente social. Se non vital. A xente que fala soa non está tola nen bébeda. Simplemente está a ordear as súas ideas. Ou, no peor dos casos, utilizando un mans libres.

A parede

Esta mañá atopeime cunha parede. Fría e indiferente. Chamou á miña porta, subiu as escaleiras i eiquí estivo, na miña sala. Non sentou. Eu tampouco. Estivemos de pe os dous, fronte a fronte, falando sen nos dicir ren.
Logo, dixo que tiña prisa e marchou, como marchan as paredes. Sen que xamáis logre entender por que se van.

Reconstruccións

Escribiríate unha canción pero sería unha melodía desafinada. Un poema, mais non rimaría nin de lonxe. Un conto, pero sen inicio, nó nin desenlace. Diríate que me gustas, pero nen sequera te coñezo. Namáis teño teu nome, túa foto e ao sumo, túa árbore xenealóxica. A partires de ahí, reconstrúote nos meus soños, meus desexos e sobre todo, nas miñas frustracións. Iso sáeme ben. Iso sáeme rematadamente ben.

Aquel

Non me gusta nadar. Tampouco son moi destro pilotando tanques. É unha cuestión de visión do mundo, supoño. Por iso, as celebracións familiares teñen o seu aquel. Seu aquel sociolóxico, que non emotivo. A min a emotividade esquecéuseme na parada do autobús. As máis hipócritas, aquilas nas que ninguén se soporta, pero poñen cara de que todo está boísimo, esas si que son xugosas.
E non o cordeiro pasado de rosca que están a comer.

Estabilidades

Anotación mental rápida:
A estabilidade está sobrevalorada. Amósannola dende que somos crios como A GRAN META MAIÚSCULA. Traballo, casa, coche, nenos. A estabilidade está sobrevalorada e nembargantes, edúcannos únicamente pra aspirar a ela. Non somos quen de manexarnos neste mundo cambiante, cheo de relacións endebles cos demáis, co governo e con nos mesmos. Non nos din que todo é unha gran mentira. Que é unha falsa paz entre treboada e treboada.
Por que?

Eu

Esto que escribo non pode ser máis que eu, palabras que toman forma tras cada pulsación, palabras que caen do máis adentro de min, feas, crudas, sen limar nen decorar. Palabras que rasgan a miña ialma, pra bater nunha pantalla; que me rachan por dentro, con sabor a sangue, a bagoa, a sorriso. Puras, nítidas. As miñas merdas, as miñas teimas, as miñas cousas.
Se sigues aquí, gracias. Se non, o entendo.
Ser eu é agotador coma pra comprender a un ti.

Mortos

Hoxe é un día no que estamos todos mortos. A xente vai aos cemiterios, a limpar un pouco a tumba do avó, que está feita unha merda, a lembrarse da nai dos do concello, que moito cobrar pero aquilo está do máis deixado, e a envexar as flores dos do lado ou mofarse da deixadez dos Martinez.
Fai tempo que non vou poñerlle flores a ninguén. Meus mortos estan noutro lugar.
Xogándose as gargalladas ao tute. Ou as penas ao mus.
Eu que sei.

Descalzos

Onte á noite, sentei na herba e mirei ao ceo. Poucas estrelas. A xente berraba nas ruas. Eu, tomaba un refresco. Red Bull. Este é o mundo. Esta é a vida. Estos son os momentos. Hai cousas que podo cambiar, e hai cousas que non. O posible e o irremediable. Mirei meus pes descalzos. Vinme coma un neno, que ten ganas de xogar, e non atopa a ninguén no parque. Pensei que os únicos que me quedan son os descoñecidos.
Esos nunca me abandoan.

Lista

Non sei se non poden verme chorar, ou simplemente non queren. Por se acaso, pecho a porta e convírtome en silencio. Hoxe a soidade leva meu nome na sua lista de conquistas. Ou na lista da compra. Que máis da.