Calor.

Quixera ter tempo pra explicar moitas cousas. Pra facer ver que hai cousas que non teñen importancia. E outras que si. Pra pedirche que confíes en quen che tende unha man. Ou que confíes, sen máis. En ti mesmo, sobre todo, anque equivocarás. Unha e outra vez. Pra advertirche que os desenganos doen, pero son parte da vida. Que hai xente que está de paso, e hai xente que ten que quedar. Que ás veces un sorriso ou un xesto fan moito máis que mil conversas na túa cabeza. Que vivir é superar un obstáculo tras outro tentando sorrir de cando en vez polo camiño. Que as cousas pequenas son as que fan a diferencia, e que hai outras que teñen que pasar, e terás que facer por soportalas. Que se cadra o mundo non se fixo á túa medida, e que con ese puto orgullo non chegarás a ningún lado. Que xa está ben de tanta gilipollez, que o teu é solucionar problemas, pero non precisamente os propios, e que ás veces non che quedará outra que buscar axuda. E querer. Querer porque, filliño, co desastre que es, as pintas que me levas e os anos que tes, se alguén ten o denodo de achegarse a ti, esa persoa, ademáis de unha aperta, merece ser querida.
Quixera poder contarche todo iso, pero debería aprendelo eu primeiro.

E ademáis fai moita calor.

Titiritero.

Ao titiritero dos pequenos fantoches non lle apetecía contar ningunha historia hoxe, anque a pequena nena das pequenas zapatillas gastadas agardaba expectante na primeira fila.
O malo das historias -pensaba- é que non teñen vida per se, hai que darlles vida, ao igual ca os monicreques. Tamén é o bonito, claro, porque a mesma historia pode ser triste e leda en función do narrador. Pero quen vai contar unha historia cando ata as marionetas están introspectivas?
Aqueles que poden facerche feliz son as mesmas persoas que poden facerche chorar. Se cadra era unha frase boa, pero non moi axeitada pra o neno dos pequenos brackets (que levaba un bo disgusto porque a merenda de hoxe tiña marmelo e non Nocilla) que facía compaña na primeira fila á nena. Se cadra non, claro. Pero non está escrito que un neno non mereza saber esas cousas.

Así, o vello titiritero abriu o telón unha vez máis e contou unha historia de verdade, das que doen, das que rasgan, e das que abren ollos. Falou de ilusións, de oportunidades, de soños e de aventuras. De alegrías, e de tristezas. De que pra coñecer o mellor hai que asomarse ao peor. De momentos. Momentos. Con maiúscula, esos que se repiten cada noite cos ollos pechados. Falou de cicatrices e de sorrisos. Falou da súa vida e, ao rematar, un pequeno batallón de pais indignados asaltou ao pequeno contador de historias recriminándolle non ter contado a historia da Cincenta.

Que mágoa -pensou mentres recollía o teatrillo-, que a xente acepte antes á hipocresía que á vida.

Correr.

Corres.
Esos momentos nos que non sabes moi ben pra onde vas, ou cal é o camiño, pero ti corres.
Chegas a cada encrucillada apurado, agardando atopar ao demo e que che ofreza un pacto interesante, un obxetivo, un fin; e como non está, corres ata o seguinte cruce de camiños.
Corres, e sen saber dende cando, nin por que. Corres porque toca correr, porque camiñar non funcionou, e se queres avanzar, hai que facelo ao grande.
Cando paras a coller aire, alcánzante as voces da túa cabeza, preguntando se este é o camiño correcto ou se queda moito pra chegar, e corres.

Corres.

E só esperas que alguén che siga o ritmo.

Manías.

Hoxe teño o día exhibicionista, e decidín que probablemente era menos grotesco (e máis humillante) falar de min que saír a correr sen nada máis ca unhas zapatillas, ou ser o señor raro da gabardina en pleno mes de xuño.

Son incapaz de deixar o volume da tele ou da radio do coche nun número que non remate en 0 ou 5.
Necesito comprobar compulsivamente se o leite permanece en bo estado en cada proceso entre que o saco da neveira e o consumo.
Tento reutilizar as alarmas que xa teño no móbil, anque implique erguerse media hora antes do necesario. E, por suposto, ningunha está nunha hora convencional.
Como as galletas en número par e, se o paquete remata en número impar, teño que abrir un novo pra comer unha soa máis (e probablemente provocar que ese paquete tamén sexa impar).
Quero demasiado. E ás veces a quen non debo.
Debo limpar o móbil de notificacións cada mañá. E pobre de min se non resposto a unha mensaxe.
Pra poder saír de casa teño que ter as chaves na man. Sempre e sen excepción.
Saber é importante. Máis que durmir.
Non me arrepinto de querer.
As cousas non poden pasar a noite fóra da neveira, ou non sei eu que pasará.

(E ademáis, esta é a entrada 300 neste lugar de cordura.)

Compostela.

Esta cidade de pedra ten algo que che atrapa. Queda cun anaco de ti como tributo ao tempo que che regala entre as súas rúas. E se tentas fuxir dela, te mata. Estás morto e non o sabes. Vives unha vida baleira, unha vida normal, mentres xuras e perxuras que estás ben, que Santiago mola pra saír de festa e que volverás cando che apeteza.
Pero non é certo. Voltarás se ela quere. E mentres, pasará factura. Cando creas ser feliz, aparecerá da nada, como unha frecha, e te atravesará de lado a lado. Unha lembranza, unha sensación, un instante. Pra recordarche que ti xa non es dono de ti. Que pertences á cidade. Que desfrutar dela ten un prezo, e que a pedra está demasiado viva.
Porque Compostela ten os teus soños, as esperanzas e as alegrías de outros tempos. Porque sempre se reinventa, e sempre te sorprende. Porque se sabes querela, saberá recompensarche.

Non era un adeus. Sabíao ben. E voltei.

Interesante.

Hai unha maldición china que di que ogallá teñas unha vida interesante.

Coas súas historias, as traxedias, os problemas e as aventuras. Esas cousas que están ben cando lle pasa aos outros. Os obstáculos que superar, as complicacións a última hora, a xente pedindo axuda.
Non saber que pasará ao día seguinte, e que nin sequera importe. Crer.
Loitar cun mesmo, coa túa cabeza, co teu instinto. Rodearte de xente interesante que che quere o suficiente como pra darche o seu apoio.
Sufrir cando hai que sufrir, pra sorrir cando toque sorrir.

Eu quero esa vida. E non penso renunciar a ela.

Impasse.

Se coñecedes algún curso pra aprender a xestionar as tempadas de impasse, avisádeme. Estou realmente interesado en saber coma se manexa iso de non saber por onde tirar ata que se sabe por onde tirar i entón se tira.

Anque sexa ao lixo.

Gracias.

Vintesete.

Esta vez son vintesete. Bonito número, anque levo un ano a gastalo.
E, polo que vin, non aporta nada novo. Os anos son cifras, e nada máis. Non son máis listo, nin máis guapo, nin máis nada que cando comecei este espacio.
O que si teño son máis cicatrices. Máis erros. Anécdotas. Aventuras. Viaxes.
Supoño que a iso se refiren con aquilo da experiencia; pero non vos equivoquedes, errarei de novo.
E ás veces, adrede.

O corpo da piscina.

Atoparon o seu corpo na piscina. Ninguén pareceu sorprenderse.

Nin rastro do estupor dos que son atraídos polo imán dos accidentes de tráfico con mortos. Non había sangue, anque ás veces o silencio aseméllese moito. Era un nenúfar de carne flotando, sen rumbo e sen corrente pola que deixarse levar. Coas leis da física e as súas ganas frustradas de relaxarse e de cando en vez, converterse en aleatoriedade. O neno do veciño ao que deixaron contemplar a escea xa que era gratis e non daban nada máis forte na televisión, preguntou por que. Un policía respostou coma sempre quixera respostar, cun breve “porque sí”.

Dúas palabras que eran o informe de todo. Unha explicación pra sempre.

Ámbar

Hai momentos en verde. Momentos en vermello. Momentos en ámbar. Momentos de parpadeo intermitente. De espera e incertidume. De "e agora que". Hai moitos momentos que non podes chegar a comprender. Momentos que non suceden, pero que non por iso deixan de ser momentos. Non deixan de ser. Non deixan de estar ahí. Non nos pasan pero vivímolos.
Son esos momentos nos que tanto nos custa arrancar.

Esperar.

Sentir que os días veñen e van. Que 140 caracteres son demasiados pra describir o paso das horas. Soidade. Tedio. Os días pasan demasiado despacio, as horas demasiado rápido. É difícil vivir así, rodeado de malas novas, de peores augurios.
A cámara sigue ao meu carón, anque ás veces semella cansa. Se cadra son eu. O bo de estar onde non queres, é facer o que queres. O malo, esa sensación constante de ser xulgado. De ser o santo, sen importar o que fagan os demáis. De facelo todo ben, anque dirán que o fas mal. Un reto.
É curioso descubrir que o auga non xira ao sentido contrario. Aquilo que cremos normal non o é. Ou si, pero non como esperamos.
Esa é outra, as cousas, esas nunca son como esperamos.
Asi que, de momento, decidín deixar de esperar.

Contar os mortos.

Un momento no que sentas nun banco á sombra, o pensas ben, moito e forte, e chegas á conclusión de que aqueles aos que chamabas "os meus" e aqueles cos que falabas d'"os nosos" desapareceron.

A escea complétase cun balcón no que alguén escoita unha aria de Wagner a un volume suficientemente alto como pra que podas recoñecela. Sen saber nada de ópera. Por algunha razón sempre tiveches certo aprecio ao Tannhäuser.

Realmente é o que pensas. Que o conseguiches. Perdiches. Nunca houbo posibilidade algunha de que gañaras. Conta os mortos. Os teus. Os de él. Contaos. Un a un.
É un xeito de seguir a vivir.

Unha persoa baixo miña cama

Existe unha persoa baixo miña cama. É igual ca min, pero diferente. Ten o mesmo tamaño, o mesmo grosor. A súa voz é lixeiramente máis grave e, segundo entendín, é máis intelixente. Ao contrario do que me sucede a min, esa persoa que hai baixo a miña cama non ten medo a morrer. Parécelle de mal gusto, nada máis. Gústame esa persoa.
Coido que vouna convidar a cear.

Vintetres

Hoxe cumplín 23 anos. Sempre dixen que gustaba de cumprir anos, que era sinal de experiencia, un bo sinal. Ata este ano, No que me decatei de que a experiencia vale máis ben pouco e que pasamonos a vida improvisando ante novas situacións que nunca sabemos moi ben como afrontar. E que, a trompicóns, torpemente, afrontamos.

Cumprir anos é iso. Cumprir anos. Decatarte das tuas equivocacións do pasado e prometerte que non o repetirás. Que a partir de hoxe, portaraste ben. Niso seméllase un pouco ao un de xaneiro. Pasas o día entre chamadas e felicitacións e o rematas non sen certa morriña, pensando que o tempo pasa e que aquilas cousas que dixeche que ías facer, siguen ahí, collendo po no caixón das intencións.
Parece tarde pra case todo…

Equilibrismos

O pequeno violador de ilusións atacou esta noite. Di a crónica local que a súa última víctima, unha moza en idade de merecer pero cunha gran capacidade pra perder ese precioso tempo, apareceu facendo equilibrismos sobre a barandilla dunha ponte que divide a cidade en dous. A policía quixo saber se ía ou viña.
Ela non quixo saber ren.

Abandoados ao azar

Hoxe atopei un libro metido nun prástico. Estaba sobre un banco, enchoupándose. O prástico, que non o libro. Mirei ao meu redor e non había ninguén. Semellaba ter sido abandoado intencionadamente pra que alguén o collera. Alguén que non crera moito nin no azar, nin na sorte, nin nas casualidades. Pra que lle estivese ben empregado. Pra darlle unha lección.
Ben, pois ese alguén fun eu.

Eiquí

E noites e noites, e bicos e bicos, risas, penas, festas, bailes, praias, viaxes, mundos, cafés, palabras, cancións, persoas, o devenir do tempo. Xente que ven e que vai, amigos novos, vellos, coñecidos e descoñecidos, lugares que percorrer, bares que visitar, movemento. Futuro.
Coma en stop-motion. Ás veces rápido, ás veces lento.
E sempre a mesma banda sonora.
Se sigues eiquí, eiquí seguirei eu.

A xente fala soa

Anotacións pra unha vida posterior: lembra que a xente fala soa. A xente en xeral. Non hai por que avegoñarse por iso. Falar non é nin debería ser un acto exclusivamente social. Se non vital. A xente que fala soa non está tola nen bébeda. Simplemente está a ordear as súas ideas. Ou, no peor dos casos, utilizando un mans libres.

A parede

Esta mañá atopeime cunha parede. Fría e indiferente. Chamou á miña porta, subiu as escaleiras i eiquí estivo, na miña sala. Non sentou. Eu tampouco. Estivemos de pe os dous, fronte a fronte, falando sen nos dicir ren.
Logo, dixo que tiña prisa e marchou, como marchan as paredes. Sen que xamáis logre entender por que se van.

Reconstruccións

Escribiríate unha canción pero sería unha melodía desafinada. Un poema, mais non rimaría nin de lonxe. Un conto, pero sen inicio, nó nin desenlace. Diríate que me gustas, pero nen sequera te coñezo. Namáis teño teu nome, túa foto e ao sumo, túa árbore xenealóxica. A partires de ahí, reconstrúote nos meus soños, meus desexos e sobre todo, nas miñas frustracións. Iso sáeme ben. Iso sáeme rematadamente ben.