Promesa

Levouse tódalas súas promesas incumplidas consigo, coma pantasmas dunha vida incompleta, coma despoxos dunha vida que ansiaba voltar a vivir.

Devanceiros

Botamos a correr por unha estrada secundaria que remataba nunha gran explanada.
Alí atopamos a tódolos nosos devanceiros. Elas vestían de negro, como as noivas. Eles estaban sentados coa dignidade de quen non é quen de aflorar emoción ningunha. Mirámonos aos ollos. Non dixemos ren. Non soubemos dicir ren. Aquilo tiña demasiado aspecto de conto de outono.
Eles, sepia. Nos, Polaroid.

Descalzos

Onte á noite, sentei na herba e mirei ao ceo. Poucas estrelas. A xente berraba nas ruas. Eu, tomaba un refresco. Red Bull. Este é o mundo. Esta é a vida. Estos son os momentos. Hai cousas que podo cambiar, e hai cousas que non. O posible e o irremediable. Mirei meus pes descalzos. Vinme coma un neno, que ten ganas de xogar, e non atopa a ninguén no parque. Pensei que os únicos que me quedan son os descoñecidos.
Esos nunca me abandoan.

Xeonllos

Cun engorroso ton melódico e infantil.

Non teño nin pajolera idea de como tratar ás persoas. E por enriba, estas fan o que queren comigo. Son do máis manexable e que ben, ademáis veño coa vulnerabilidade de regalo. Son o pequeno sobrino da cidade, que cando chega ao pobo, todo o mundo se encarga de que manche os xeonllos.
E a vida pasa. E os paxariños cantan.

Lista

Non sei se non poden verme chorar, ou simplemente non queren. Por se acaso, pecho a porta e convírtome en silencio. Hoxe a soidade leva meu nome na sua lista de conquistas. Ou na lista da compra. Que máis da.