Alcantarillas

E mentras os coches arden en París, ti e máis eu botamos a correr polas alcantarillas. Escapando, tropezando, manchándonos con este mundo que construímos. Porque sempre gustounos o son do fuxir cobarde. Dimite. Cesa. Disolve. Retírate pra sempre da vida pública, impúdica, púbica.
Somos uns grandísimos fillos de puta.
Merda.

Nostalxias

Ainda non se sabe moi ben o porque pero fannos separar con múltiples comas e engadirnos puntos suspensivos cando o que realmente desexamos é o punto e aparte ou o punto final, se me apuras, que construa o abismo entre o que fumos e o que somos. Hai xente, á que coñezo dende hai moitos anos, cando chovía máis que agora e eu levaba chándales de lá feitos pola miña nai, que aferranse á nostalxia para non afrontar o seu propio destino. A nostalxia é só para as festas esporádicas bañadas en alcol e fundidas en apertas. Para a rutina diaria, prefiro a improvisación.

Conta

Levo días contando os días, ou contando as nubes e as pedras que se soltan ós meus pes. Levo horas vivindo a deshoras e deixando as cousas a medio facer. Conto veces de feitos desfeitos, de momentos mostaza de intenso sabor. Se queres ou quéresme ou se queres máis e peor, conta contos aos nenos que non virán á tua alcoba, que non se despegarán do tubo do televisor. Conta atrás se queres, pero polo que máis queras, conta.Conta forte.

Resumo

Resumiría a miña vida tanto, que so quedaría nunha palabra. Variable. Seguramente, incomprensible.

Tamén

Polos pequenos momentos que te fan feliz. Por ese momento no que todo ule a ela, e a cabeza viaxa libre. Pola choiva durante un dia de calor. Por ese sorriso sincero que chega ata dentro. Por romperte a ialma facendo o que queres. Polas palabras axeitadas no momento xusto. Polas palomitas da película. Polos silencios nos que se dí todo. Ou por falar e falar cando sabes a resposta.
Por todo iso, sigo eiquí.
E por ti, tamén.