Contar os mortos.

Un momento no que sentas nun banco á sombra, o pensas ben, moito e forte, e chegas á conclusión de que aqueles aos que chamabas "os meus" e aqueles cos que falabas d'"os nosos" desapareceron.

A escea complétase cun balcón no que alguén escoita unha aria de Wagner a un volume suficientemente alto como pra que podas recoñecela. Sen saber nada de ópera. Por algunha razón sempre tiveches certo aprecio ao Tannhäuser.

Realmente é o que pensas. Que o conseguiches. Perdiches. Nunca houbo posibilidade algunha de que gañaras. Conta os mortos. Os teus. Os de él. Contaos. Un a un.
É un xeito de seguir a vivir.

Unha persoa baixo miña cama

Existe unha persoa baixo miña cama. É igual ca min, pero diferente. Ten o mesmo tamaño, o mesmo grosor. A súa voz é lixeiramente máis grave e, segundo entendín, é máis intelixente. Ao contrario do que me sucede a min, esa persoa que hai baixo a miña cama non ten medo a morrer. Parécelle de mal gusto, nada máis. Gústame esa persoa.
Coido que vouna convidar a cear.

Vintetres

Hoxe cumplín 23 anos. Sempre dixen que gustaba de cumprir anos, que era sinal de experiencia, un bo sinal. Ata este ano, No que me decatei de que a experiencia vale máis ben pouco e que pasamonos a vida improvisando ante novas situacións que nunca sabemos moi ben como afrontar. E que, a trompicóns, torpemente, afrontamos.

Cumprir anos é iso. Cumprir anos. Decatarte das tuas equivocacións do pasado e prometerte que non o repetirás. Que a partir de hoxe, portaraste ben. Niso seméllase un pouco ao un de xaneiro. Pasas o día entre chamadas e felicitacións e o rematas non sen certa morriña, pensando que o tempo pasa e que aquilas cousas que dixeche que ías facer, siguen ahí, collendo po no caixón das intencións.
Parece tarde pra case todo…

Equilibrismos

O pequeno violador de ilusións atacou esta noite. Di a crónica local que a súa última víctima, unha moza en idade de merecer pero cunha gran capacidade pra perder ese precioso tempo, apareceu facendo equilibrismos sobre a barandilla dunha ponte que divide a cidade en dous. A policía quixo saber se ía ou viña.
Ela non quixo saber ren.

Abandoados ao azar

Hoxe atopei un libro metido nun prástico. Estaba sobre un banco, enchoupándose. O prástico, que non o libro. Mirei ao meu redor e non había ninguén. Semellaba ter sido abandoado intencionadamente pra que alguén o collera. Alguén que non crera moito nin no azar, nin na sorte, nin nas casualidades. Pra que lle estivese ben empregado. Pra darlle unha lección.
Ben, pois ese alguén fun eu.