Abandoados ao azar

Hoxe atopei un libro metido nun prástico. Estaba sobre un banco, enchoupándose. O prástico, que non o libro. Mirei ao meu redor e non había ninguén. Semellaba ter sido abandoado intencionadamente pra que alguén o collera. Alguén que non crera moito nin no azar, nin na sorte, nin nas casualidades. Pra que lle estivese ben empregado. Pra darlle unha lección.
Ben, pois ese alguén fun eu.

Eiquí

E noites e noites, e bicos e bicos, risas, penas, festas, bailes, praias, viaxes, mundos, cafés, palabras, cancións, persoas, o devenir do tempo. Xente que ven e que vai, amigos novos, vellos, coñecidos e descoñecidos, lugares que percorrer, bares que visitar, movemento. Futuro.
Coma en stop-motion. Ás veces rápido, ás veces lento.
E sempre a mesma banda sonora.
Se sigues eiquí, eiquí seguirei eu.

A xente fala soa

Anotacións pra unha vida posterior: lembra que a xente fala soa. A xente en xeral. Non hai por que avegoñarse por iso. Falar non é nin debería ser un acto exclusivamente social. Se non vital. A xente que fala soa non está tola nen bébeda. Simplemente está a ordear as súas ideas. Ou, no peor dos casos, utilizando un mans libres.

A parede

Esta mañá atopeime cunha parede. Fría e indiferente. Chamou á miña porta, subiu as escaleiras i eiquí estivo, na miña sala. Non sentou. Eu tampouco. Estivemos de pe os dous, fronte a fronte, falando sen nos dicir ren.
Logo, dixo que tiña prisa e marchou, como marchan as paredes. Sen que xamáis logre entender por que se van.

Reconstruccións

Escribiríate unha canción pero sería unha melodía desafinada. Un poema, mais non rimaría nin de lonxe. Un conto, pero sen inicio, nó nin desenlace. Diríate que me gustas, pero nen sequera te coñezo. Namáis teño teu nome, túa foto e ao sumo, túa árbore xenealóxica. A partires de ahí, reconstrúote nos meus soños, meus desexos e sobre todo, nas miñas frustracións. Iso sáeme ben. Iso sáeme rematadamente ben.