Campaña de Audi del año pasado, es muy buena, así que entra en este rincón de la locura.
Nº 2
Gracias por acabar con la soledad.
Gracias por ser la pareja, la unión, el amor.
Gracias, también, por darnos sentido, pues nada puede ser sin su contrario:
noche y día, hombre y mujer, blanco y negro.
Gracias por definir una recta.
Gracias por traernos el mañana en forma de unos y ceros.
Gracias por los ojos, las piernas, las manos.
Gracias por todo, dos.
Estamos en deuda contigo.
Nº 1
Apreciado uno.
Sirvan estas líneas para expresar mi admiración por ti.
Desde donde alcanzan mis recuerdos he deseado ser tú. Supongo que nos sucede a todos. ¿Quién no ha soñado alguna vez con ser el número uno?
Eres la victoria, la aspiración, el éxito.
Eres, en el sentido más amplio del término, singular. Nunca he tenido motivos para dudar de tu valía, sin embargo, últimamente me pregunto si debes ser tú el elegido.
Esperando que entiendas la incertidumbre que me embarga, me despido de ti afectuosamente.
Nº 5
-Piensa en un número del uno al diez, me dijo.
-El cinco, respondí.
-Sabia elección, el punto medio, el equilibrio. Nuestra primera unidad de medida, añadió enseñándome la mano abierta.
-Para mí es el aprobado.
-Para mí, los sentidos.
-Los continentes también son cinco.
-Como los océanos.
-O las vocales.
-O el lujo.
-¿El lujo?
-Cinco estrellas.
-Jamás había pensado que el cinco es tan importante. Pero dime, ¿he acertado?
Nº 7
Cuántas cosas se pueden decir de ti.
El músico diría que lo eres todo.
Do, re, mi, fa, sol, la, si: todo.
El pintor pondría color a un arco iris.
El párroco dudaría: "Hijo mío, siete son los pecados capitales y siete las virtudes".
El místico hablaría de un número mágico, de la suerte.
El historiador citaría las siete maravillas del mundo.
Director, acomodador y espectador coincidirían, el séptimo es un arte.
Y el viejo lobo de mar contaría historias de cuando surcaba los siete mares.
Cuántas cosas se pueden decir de tí.
Nº 3
¿Qué tiene el tres que no tengan los demás?
Tiene gracias, las de Rubens.
Tiene deseos, los de Aladín.
Tiene reyes que no reinan: Melchor, Gaspar y Baltasar.
Tiene Oro, Plata y Bronce.
Tiene tríos de gran fama.
Una regla matemática, el semáforo y sus colores.
Añadamos dimensiones: altura, anchura, profundidad.
Y restemos mosqueteros, pues por mucho que usted diga, no eran tres, don Alejandro.
Eran más.
Ahora digo yo: ¿qué pasa con los discriminados?
Os invito a escribir acerca del cuatro, del seis, del ocho y del nueve, incluso del cero.
10 agosto 2005
03 agosto 2005
Mi teléfono
Mi teléfono móvil:
1. Me odia y
2. No es muy listo.
Ayer se lanzó al vacio. Lo sostenía con una mano y se tiró. No sé si es que no me soporta o tiene tendencias suicidas. Lo que sí sé es que es tonto. A lo mejor creía que de verdad era móvil. A lo mejor la culpa es nuestra por llamarlo así. Si fueramos fieles a la realidad los llamariamos teléfonos portátiles. Porque los teléfonos no se mueven, se llevan.Pero su caída fue sólo el principio. Ahora se apaga solo. Debe ser un acto de desesperación. O de odio. Porque si no lo miras no se apaga. Puedes dejarlo solo encima de una mesa y continua en marcha. Es cuando lo miras o lo tocas. Entonces se apaga. El muy miserable hijodeputa.
1. Me odia y
2. No es muy listo.
Ayer se lanzó al vacio. Lo sostenía con una mano y se tiró. No sé si es que no me soporta o tiene tendencias suicidas. Lo que sí sé es que es tonto. A lo mejor creía que de verdad era móvil. A lo mejor la culpa es nuestra por llamarlo así. Si fueramos fieles a la realidad los llamariamos teléfonos portátiles. Porque los teléfonos no se mueven, se llevan.Pero su caída fue sólo el principio. Ahora se apaga solo. Debe ser un acto de desesperación. O de odio. Porque si no lo miras no se apaga. Puedes dejarlo solo encima de una mesa y continua en marcha. Es cuando lo miras o lo tocas. Entonces se apaga. El muy miserable hijodeputa.
28 junio 2005
26 junio 2005
Ramón
Este texto no es mío, es de Xose Carlos Caneiro, publicado el Jueves pasado en La Voz de Galicia, la columna De Sol a Sol:
Na manifestación de Madrid, afirma La Voz, un neno de oito meses portaba un cartel eximio: "Mi madre no se llama Ramón". Foi un lóstrego, repugnante, o que correu o meu ventre. Un lóstrego miserable. Eu coñecín moitas nais, que non se chaman Ramón, que son peores que Ramón. E cóñecín familias rotas polo alcohol, polos malos tratos, polo desprezo e a miseria. Coñecín adolescentes que fumaban conmigo nas praias de Benidorm e que acabaron no cárcere, ou mortos, cando eu estudiaba na universidade. Coñecín familias que non eran familias, e tipos que non eran da miña familia que me sacaron de túneles longos, negros. Algúns bispos que non se manifestaron en contra da guerra nin dos moitos Prestiges do meu país, como Aznar e Acebes, saíron á rúa a berrar que su madre no se llama Ramón. Talvez non coñezan a Ramón en profundidade. Ramón é un tipo normal que ama a outro tipo normal. Por ese motivo Ramón irá algún día ao ceo (dixo Xesús): porque fai do amor o primeiro mandamento. E Ramón vai querer ao seu fillo como a miña nai me quere a min. Non pasou un día da miña vida en que non sentise por ela todo o amor do mundo. Todo. E se mamá se chamara Ramón, eu ía escribirlle tamén esta columna.
Prometo, Monseñor.
15 junio 2005
Definición de yo (según Oli)
Pos eso, q por el messenger a olalla (como la quiero!)
se le ocurrio esto pa definirme, y como me hizo gracia, pos lo pongo y ya ta:
Oli dice: joer te conoceras eres o no mu mu mu mu mu mu mu ironico
Oli dice: o mejr
Oli dice: acidament ironico satirico burlesco y con un toque de picardia
Oli dice: y verde humor
Oli dice: o mejr
Oli dice: acidament ironico satirico burlesco y con un toque de picardia
Oli dice: y verde humor
Asi que ya sabeis, si alguien se quiere apuntar a definirme, pos q no me insulte demasiado y q deje un comentario aki.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)