Ámbar

Hai momentos en verde. Momentos en vermello. Momentos en ámbar. Momentos de parpadeo intermitente. De espera e incertidume. De "e agora que". Hai moitos momentos que non podes chegar a comprender. Momentos que non suceden, pero que non por iso deixan de ser momentos. Non deixan de ser. Non deixan de estar ahí. Non nos pasan pero vivímolos.
Son esos momentos nos que tanto nos custa arrancar.

Esperar.

Sentir que os días veñen e van. Que 140 caracteres son demasiados pra describir o paso das horas. Soidade. Tedio. Os días pasan demasiado despacio, as horas demasiado rápido. É difícil vivir así, rodeado de malas novas, de peores augurios.
A cámara sigue ao meu carón, anque ás veces semella cansa. Se cadra son eu. O bo de estar onde non queres, é facer o que queres. O malo, esa sensación constante de ser xulgado. De ser o santo, sen importar o que fagan os demáis. De facelo todo ben, anque dirán que o fas mal. Un reto.
É curioso descubrir que o auga non xira ao sentido contrario. Aquilo que cremos normal non o é. Ou si, pero non como esperamos.
Esa é outra, as cousas, esas nunca son como esperamos.
Asi que, de momento, decidín deixar de esperar.

Contar os mortos.

Un momento no que sentas nun banco á sombra, o pensas ben, moito e forte, e chegas á conclusión de que aqueles aos que chamabas "os meus" e aqueles cos que falabas d'"os nosos" desapareceron.

A escea complétase cun balcón no que alguén escoita unha aria de Wagner a un volume suficientemente alto como pra que podas recoñecela. Sen saber nada de ópera. Por algunha razón sempre tiveches certo aprecio ao Tannhäuser.

Realmente é o que pensas. Que o conseguiches. Perdiches. Nunca houbo posibilidade algunha de que gañaras. Conta os mortos. Os teus. Os de él. Contaos. Un a un.
É un xeito de seguir a vivir.

Unha persoa baixo miña cama

Existe unha persoa baixo miña cama. É igual ca min, pero diferente. Ten o mesmo tamaño, o mesmo grosor. A súa voz é lixeiramente máis grave e, segundo entendín, é máis intelixente. Ao contrario do que me sucede a min, esa persoa que hai baixo a miña cama non ten medo a morrer. Parécelle de mal gusto, nada máis. Gústame esa persoa.
Coido que vouna convidar a cear.

Vintetres

Hoxe cumplín 23 anos. Sempre dixen que gustaba de cumprir anos, que era sinal de experiencia, un bo sinal. Ata este ano, No que me decatei de que a experiencia vale máis ben pouco e que pasamonos a vida improvisando ante novas situacións que nunca sabemos moi ben como afrontar. E que, a trompicóns, torpemente, afrontamos.

Cumprir anos é iso. Cumprir anos. Decatarte das tuas equivocacións do pasado e prometerte que non o repetirás. Que a partir de hoxe, portaraste ben. Niso seméllase un pouco ao un de xaneiro. Pasas o día entre chamadas e felicitacións e o rematas non sen certa morriña, pensando que o tempo pasa e que aquilas cousas que dixeche que ías facer, siguen ahí, collendo po no caixón das intencións.
Parece tarde pra case todo…